Чоршанба
24-Июн 2026
Деразанинг рўпарасида, йўлнинг нариги томонида шохлари узайиб кетган бир туп нашвати бу йил ҳам юкли бўлди. Довулда синган бир ён шохчаси ерга бошини қўйса-да, танага ёпишган пўстлоғидан жон олиб, мевалари етилган сайин новдалари пастига эгилиб мажнунтолга ўхшаб қолди.
— Ҳой, ер ютгур, укангга қарамайсанми? Қаерларда санқидинг, даданг келсин, бир адабингни бердирмасамми...
Қишлоғимизга тўйга боргандим. Тўй бўлаётган хонадоннинг етти болорли меҳмонхонасида гурунг авжга чиқиб турган эди. Ташқаридан баковулнинг:
— Ойбика-а-а...
Панжарага суянганча, хаёлга берилган қизча тарбиячисини кўрган бўлса-да, пинагини бузмай, бир нуқтага тикилиб тураверди. Қизчанинг эътиборини ўзига қарата олмаган тарбиячи ўпкалаган бўлди.
Совлиқ ҳомиласи уч ойлик бўлгач, ўн кун шувоқзорда боқилади. Шунда тери сифатли, гули қаттиқ бўлади.
Икромнинг ҳовлиси қишлоқнинг чеккасидаги уйлар бир томонлама жойлашган кўчада. Катта йўлдан уйларгача бўлган, ҳужжатларда «зеленая полоса» деб юритиладиган бир парча ерни одамлар ўзларига томорқа қилиб олишган.
Улар автобусга орқа эшикдан кириб келишди. Олдинда катта сумка кўтарган кичик жуссали кампир. Орқада баланд бўйли, сариқ сочларини текис қирқиб, елкасига ташлаб олган чиройли жувон.
Ширин буви етмиш саккиз ёш бўлишига қарамай, анча бардам ва бақувват эди. Аммо фалокат оёқ остида экан. Тўсатдан йиқилиб тушди-ю, шу бўйи қайтиб турмади...
Шифохонага кўниколмаётган Зумрад набирасини бағрига босганча ташқарига чиқди. Илиқ ҳаво элитдими ёки баҳор эпкини ғулув солганми, шифохонанинг қулаб тушган девори олдидаги майсаларга термилиб, ўйга толди...
— Ойи, бугун сут сотишга мениям обкетинг!
— Ҳали кичкинасан. Чарчаб қоласан.
Май ойининг бешинчи санаси эди, лекин қари Баруни олиб кетишга ҳали ҳеч ким келмади: унинг эса, гарчи келини Видья зўрға гаплашса ҳам, неваралари умуман қулоқ солмаса ҳам, ростини айтганда, ҳеч қаерга кетгиси келмасди. Бару журъат тўплаб, ўғли Картар Сингхга:
У давр устида эди. Ҳамма унга қуллуқ қилар, қаерга бормасин, унинг шарафига мақтовлар ёғиларди. Бу саъй-ҳаракатлар уни тобора юксакларга кўтарди.
Лондонда 1920 йил қиш пайти Пикаделли кўчасини кесиб ўтган бир чорраҳада яхши кийинган ўрта ёшли икки киши бир зум тўхтади.
Светлана билан Тошкентдаги халқаро анжуман якунида танишиб қолдик. Мен уни меҳмонхона томон кузатиб қўяр эканман, танишувимиз шу онда расмий гап-сўзлар билангина тугашини асло истамасдим. Шунинг учун шаҳдам қадамлар билан кетаётган қизни бир он тўхтатиб, нима бўлса бўлар, дея уни пойтахт оқшомини бирга томоша қилишга таклиф этдим. Бунга журъат тополганимдан хурсандман!
Ой нурида мириқиб чўмилаётган терак баргларининг шитири Шоҳруҳ билан Равшаннинг суҳбатига куй басталаётгандек эди.
Хориижий мамлакатларда кенг нишонланадиган, арчасиз ўтмайдиган «Рождество» 31 декабрь куни Янги йил байрамига уланиб кетади. Ҳар бир хонадон арча ясатади, чироқлар билан уйи атрофини безатади.
Латвиянинг Рига шаҳри марказида бутунлай қайта ишланадиган чиқиндилар – пластмасса, шиналар, электр чироқлардан ясалган ноодатий 9 метрлик арча ўрнатилди.
Жисми ва руҳи соғлом бўлган одамгина том маънода ўзини бахтли ҳис эта олади. Негаки, инсон учун энг катта бахт ва бойлик саломатлигидир.
Ёзувчи ва журналист Фозил Фарҳод томонидан кўтарилган воқеа неча кундирки ижтимоий тармоқларни, халқимизнинг жонкуяр вакилларини ларзага солмоқда. Инсон ва табиат ўртасидаги муносабатлар азалдан чуқур фалсафий ва ҳаётий асосга эга.
МУҚАДДИМА
Ҳақиқий ёзувчи-шоирлар ҳақиқатни ёзишни хуш кўради. Дунёнинг қайси бир четидаги адолатсизлик уларга худди ўзининг уйида рўй бераётгандек туюлади. Қайдадир адолатнинг барқарорлиги ёки ғалабаси уларнинг руҳиятини кўтаради. Улар ҳар бир яхши одамнинг муваффақиятидан қувонади, одамларнинг муаммолари эса уларнинг ҳам дардига айланади.
...Уйига ҳалок бўлгани ҳақида қорахат жўнатишади. Яқинлари, бир ўғли билан уйда қолиб, зор-интизор кутаётган аёли қайғули хабардан қаттиқ изтиробга тушишади. Қишлоқ аҳли, яқинлари унинг учун аза тутишади. Ўша машъум қорахатдан сўнг орадан саккиз ойча вақт ўтиб...
...Хурсанд аммам энам билан тенгдош, иккиси ҳам қутлуғ саксон ёш остонасида. Ҳордиқ куни меҳмон бўлиб келди, мириқиб суҳбатлашдик. Нимагадир, аммамни болаликдан опа, деб қадрлаймиз, тўнғичларимиз шундай атаган, биз уларга эргашган бўлсак керак.
Бугунги кунда давлатимиз томонидан сайёҳликни ривожлантиришга катта эътибор қаратилиб, бу борада муҳим шарт-шароитлар яратилмоқда. Мавжуд имкониятлардан фойдаланган ҳолда элдошларимиз юрт кезиб, дунёни томоша қилишга ошиқмоқдалар.
