Хоразмда бу дарахтни гужум дейдилар. Бу дарахт ҳар қандай ша­роитга дош бериб, виқорини йўқотмай ўсаверади. Арчадан ўлса ўлиги, қуриса ўтини ортиқ.

Шуниси ажабланарлики, миллат, дея кўкрагига уриб гапирадиганлар, ўрис, деса лабига учуқ тошадиганлар, яшаган даврини эслаганларни «ўрис­қул», дея тошбўрон қиладиганлар бу каби миллий дарахтларни эмас, ўрисларнинг арчасини қучоқлаб, асфальт ковлаб бўлса ҳам ҳар йили йўл чеккасига экадилар, эктирадилар. Аммо ёзнинг чилласига бормай, иқлим шароитига чидамайдиган арчалар ҳар йили қуриб қолаверади.

Миллат ҳақида гапирар эканмиз, тилимизнинг ҳам, урф-одатимизнинг ҳам, ҳатто, табиатимизнинг ҳам миллийлигини сақлаб, гужум, чинор каби забардаст дарахтларни экишимиз лозим эмасми?..

Мирзабек ЖАПАҚОВ