Қулқудуқ овулида Тулкибой чолнинг ҳангисига етадигани йўқ. Жониворнинг жуссаси анча йирик, салкам отдай келади.

Эгаси тўқимга ўтириши ҳамон, кўзлаган манзили томон йўрғалагани-йўрғалаган. Негадир ўша куни муйсафид даштга тезроқ етиб бориш ниятида эди. Уни у ёқда сурув ортидан юрган набираси кутаётганди. Болага аталган егулик хуржуннинг ичида. Айни туш пайти. Ҳаво димиқ. Иссиқ жонни азобга қўяди. Чолнинг нигоҳи далада чопиб юрган улоқчага қадалди. Бечора айни иссиқ забтига олган маҳали бийдай далада нима қилиб юрибди экан? Ҳойнаҳой, онасини йўқотиб, адашган кўринади. 
Шу маҳал Шарқдан бостириб келган қуюн айлана ҳосил қилганича ғарамларни чирпирак қилиб учирди. Ғувуллаб аллақандай ғалати овоз чиқарди. Азбаройи қўрқиб кетган улоқча маъраганича олдинга қараб югурди. Худди шуни кутиб тургандек қуюн улоқчани қувиб етди. Жониворни айлантириб ўради-да, осмону фалакка кўтарди. Чолнинг ранги оқариб кетди. Болалигида бобоси нуқул қуюн ичида қолган одам девона бўлиб қолади, дегани ёдида. Ўша кезларни эслаб анча пайтгача қуюн ортидан қараб қолди. Сўнг «эҳ, қудратингдан, шунақаси ҳам бўлар экан-да», дея ўзига-ўзи пичирлаб қўйди. Унинг сўзларини уясидан чиққан юмронқозиқ тўғри, дея тасдиқлагандек бош ирғитди. Тулкибой чол табиатнинг бу ишидан лолу ҳайрон эди. Айниқса, уни қуюн учирган ожизгина улоқчанинг  тақдири кўпроқ ўйлантирарди.  Мени ҳам ажина чалиб кетишига бир баҳя қолди, дея Яратганга шукрона келтириб қўйди. 

Улуғбек ЖУМАЕВ