Бир куни мактабда шундай бир воқеага кўзим тушди: фаррош­лар синфхоналарни тозалаш чоғида дераза ойналарини артишда газетадан фойдаланишаётган экан. 

Фаррошлардан бу ҳолнинг сабабини сўрасам, «газета билан артилса, ялтиллаб туради», – дейишди.

Инсон ақлу тафаккурини чархловчи, онгини ўстирувчи газета ва китоблар энди ойналарни ялтиллатиш учун ишлатилиши аянчли ва кўнгилни хира қиладиган ҳолат.

Шундай зиё сарчашмаси бўлган газеталар ойналарни артишдан бош­қа нарсага ярамай қолдими?! Бу қоғозга ва сўзга, газетага ҳурматсизлик эмасми?

ХХI аср – технологиялар асри. Технология, инновация ва яна бир қанча соҳалар даври бўлгани яхши, қанчадан-қанча инсонларнинг заҳматли меҳнатига беписанд­лик билан қараб, йўққа чиқариш яхши иш эмас.

Ҳозирда баъзилар газета ҳақида ҳеч қандай маълумотга эга эмас, чунки телефон деган ҳам яхшилик, ҳам ёмонлик қуролининг оммалашиб қолиши эпидемиядан ҳам ёмонроқ касаллик бўляпти.

Яқин йиллар ичида китоб ўқишга ва китобга бўлган талаб пасайиши билан бирга, даврий босма газеталарга талаб ҳам сусайгани сезилди. Олдинлари мактаб ўқувчилари ҳам ўзлари ёзган шеър, ҳикоя ва мақолаларини газеталарга жўнатиб чоп эттиришарди. Ҳозирги кунда газетага ҳурмат ва эътиборли кишилар камайгандай.

Газета бугунги ҳаётимизнинг тирик тарихидир. Ўзимиз яхши кўрган газетага обуна бўлиш, уни мутолаа қилиш тафаккуримизни бойитиши, бизга янги-янги воқеа ва маълумотларни тақдим этиши ҳеч қачон фойдадан холи бўлмайди.

Достонбек АБДУРАҲМОНОВ