Душанба
24-Август 2026
Талаба эдим, ижарада турардим. Ойига бир марта ота уйимизга келаман. Ҳар сафар кетаётганимда отам: «Манави ижара пулинг, буниси ўзингга харажат учун...», дея пул берарди.
Аммо бу ишнинг бир қизиқ томони ҳам бўларди: отам онамдан, онам отамдан яширинча озроқдан қўшимча пул беришарди. Онам рўмоли учига тугилган бир-икки сўмни бера туриб: «Отангга айтмай қўя қол!», дерди. Отам эса: «Ма, онангга билдирма!», деб қайта-қайта тайинларди. Аммо иккови ҳам бир-бирининг менга яширинча пул беришини жуда яхши биларди. Лекин ўзларини билмасликка солишарди, биз ҳам индамасдик. Уларнинг ҳар биримизга қиладиган бу иши кулгили ҳам туюларди, албатта. Бироқ чўнтакка қўшимча бир-икки сўм тушгани барибир яхши-да! Аммо ҳеч қачон бунга мазахўрак бўлишимизга йўл қўйишмаган...
Ўзим ҳам бола-чақали бўлдим. Уларнинг эрка, тантиқ бўлиб ўсмаслигига ҳаракат қиляпман. Тан оламан, фарзандларимга ойисидан яширинча пул берадиган одатим бор: «Ма, ёнингда бир-икки минг ортиқча юрсин. Керак бўлиб қолиши мумкин, фақат ойингга билдирма», дейман уларга. Аммо берадиган пулим ҳеч қачон катта бўлмаган.
Бугун ўзим ҳам худди ота-онам каби фарзандларимга яширинча меҳр кўрсатаётганимдан жуда катта лаззат ҳиссини туяман.
Инсон дунёга келар экан, она қорнидалигидаёқ борлиқни ўргана бошлайди. Унинг биринчи таниган инсони онаси бўлади. Онаси орқали дунёни танийди: онасининг овози, ҳиссиётларини ҳис қилади. Онанинг феъл-атвори, ўй-фикрлари болага ўтади.
Батафсил
Бобомиз Амир Темур айтганидек, юртнинг қудрати қурилган биноларда акс этса, юртда маънавий қудрат, маданий юксаклик аёлга бўлган муносабат билан белгиланади. Аслида аёлни қадрлаш биз учун бобомерос туйғу. Бу мерос биз учун юз йиллик, минг йиллик эмас, балки жуда қадимданоқ халқнинг онгу-шуурига сингиб келаётган юксак қадрият ҳисобланади.
Батафсил
Оила, мактаб ва маҳалла ҳамкорлигида инновацион экотизим яратиш, яъни барча тарбия ва таълим муассасаларини бир платформада уйғунлаштириб, замонавий технологиялар воситасида экологик тарбияни олиб бориш зарур.
Батафсил
Инсон дунёга келар экан, она қорнидалигидаёқ борлиқни ўргана бошлайди. Унинг биринчи таниган инсони онаси бўлади. Онаси орқали дунёни танийди: онасининг овози, ҳиссиётларини ҳис қилади. Онанинг феъл-атвори, ўй-фикрлари болага ўтади.
Бобомиз Амир Темур айтганидек, юртнинг қудрати қурилган биноларда акс этса, юртда маънавий қудрат, маданий юксаклик аёлга бўлган муносабат билан белгиланади. Аслида аёлни қадрлаш биз учун бобомерос туйғу. Бу мерос биз учун юз йиллик, минг йиллик эмас, балки жуда қадимданоқ халқнинг онгу-шуурига сингиб келаётган юксак қадрият ҳисобланади.
Оила, мактаб ва маҳалла ҳамкорлигида инновацион экотизим яратиш, яъни барча тарбия ва таълим муассасаларини бир платформада уйғунлаштириб, замонавий технологиялар воситасида экологик тарбияни олиб бориш зарур.
Бугун Ўзбекистонда ижтимоий ҳаётда юз бераётган ўзгаришлар, глобаллашув, рақамлашув, урф-одат ва анъаналарнинг трансформацияси ҳамда ёшлар онгида шаклланаётган янги қадриятлар фонида оила институтининг мустаҳкамлиги масаласи янада долзарб аҳамият касб этмоқда.
Унинг мезони эрталабки бадантарбия, кун бўйи саломат юриш, кам овқатланишга одатланиш, оила билан саёҳатга чиқиш, китоб мутолаа қилиш, кутубхонага бориш, дорихона-ю шифохонага мурожаат қилмаслик, тўй-маъракаларни камхарж ўтказиш кабилар билан ўлчанса ажабмас.
