Халқимизда шундай мақол бор. Узоқ қаҳратон совуқлардан сўнг, Ер сирти ҳам ич-ичидан исий бошлайди.

Бу антициклоннинг кучсизланиши, кундуз кунлари етарлича қуёш радиациясининг ерни яхши исита олиши ҳисобига юз беради. Табиийки, бундай пайтда узоқ давом этган совуқ антициклонлар ўрнини иссиқроқ ҳаво оқимлари эгаллайди. Аста-секин кунлар қизиб, ердан бойчечаклар бош кўтара бошлайди.

Кўп йиллик кузатувлар бўйича чорвадор қавмига бешинчи февралдан, зироатчилик билан машғул деҳқонлар учун тўққизинчи февралдан «қантар оғади». Кўкдан бобо қуёш нур сочиб, ерни қиздира бошлайди, аста-секин ер остидан ҳарорат кўтарилиб, дарахт ва майсалар илдизига жон ато эта бошлайди. «Қантар оғса, қор устида қор турмас» деган гап шундан қолган.

Самарқанд вилоятининг Нуробод тумани Тепақул қишлоғи ҳамда  Сурхондарё вилоятида жойлашган «Сурхон» қўриқхонасида ҳам «қантар оғиб, қор устида қор турмас» мақолига мос вазият кузатилмоқда. Натижада, жойларда қор остидан бойчечаклар бўй чўзиб, баҳорий кайфиятни туҳфа этмоқда.