Онажоним пойтахтни кўрмаганлар. Ҳар гал улар билан телефон орқали гаплашганимда шаҳардаги ўзгаришлар, қурилишлар, азим Тошкентнинг ўзгача тароватини сўзлаб бераман. Қишлоққа борсам, албатта, Қамчиқ довонининг шифобахш, табиий гиёҳлари, тоғ эчкисининг қурутларидан олиб бораман. Кўзларида қувонч ёшлари билан узундан-узун дуо қиладилар.

Кеча онам тушимга кирибдилар. «Болам, омонмисан? Сени тушимда кўрибман. Негадир ҳардамхаёл, қовоқларинг уюлган, шошиб-пишиб юрганмишсан. Хавотир олдим. Соғиндим...» Бомдодга уйғонганимда болишим жиққа ҳўл. Дарҳол телефон қилдим. Узоқ суҳбатлашдик. Яқин орадан буён яна эски дардлари – елкалари оғрий бошлабди... Титраб кетдим. Бўғзимга аччиқ йиғи тиқилди.

Эсимда... Буғдой ўрими пайти. Далада иш қизғин. Ҳамма сомон йиғиштириш билан банд. Мен ҳали ўқувчи эдим. Трактор прицепига чиқиб болалар билан сомон юкладик. Бир зумда ишни бажариб бўлдик. Тележкадан тушиб, бир-икки қадам ташлашим билан темирнинг қаттиқ шарақлаган овозидан қулоғим шанғиллади. Кимдир елкамдан мени ушлаб итариб юборди. Ерга чалқанча йиқилдим. Юзим, кўзимга сачраган тупроқдан хунобим чиқиб жаҳл билан ўрнимдан турдим. Қарасам тракторни одамлар ўраб олишган, ғала-ғовур овозлар тинмасди. Не кўз билан кўрайки тележкага уланган темир бўшаб тушиб кетган, унинг остида эса онам ётарди. Онам қулаётган темирни кўриб ўзларини унинг остига отиб, мени қутқарибди.

Шўрлик онам. Ўз жигаргўшасининг устига тушаётган темирдан жони ҳалқумига келиб, ўз жонини хатарга қўйибди. Бир зумда атрофдагилар югуриб келиб, онамни темир остидан олиб чиқишди. Ранглари оқариб кетган, кўзлари хиёлгина очилган ҳушсиз онамни кўриб қўрқиб кетдим. Шундан кейин онам шифохонада узоқ даволанди. Шукрки, елкалари тузалди. Бироқ вақти-вақти билан оғриб туради.

Пойтахт вокзали... Одам тирбанд. Кассада навбатда турган йўловчилардан кўзим тинаёзди. «Онажон, сизларни соғиндим. Бу ерда яшаш қийин экан. Кўника олмаяпман. Дадамнинг елкаларига бошимни қўйиб ухлашни, сизнинг тандирдан қайноққина узилган ширмой нонларингизни соғиндим. Келаси йилдан ўқишимни ўзимизга кўчираман». Касса ёнида кўзлари ёшланган қизнинг суҳбатидан этим жимирлаб кетди.

Уч йил олдин худди мен ҳам мана шу қиздек кетмоққа бот-бот аҳд қилганман. Бироқ ота-­онамнинг: «Катта шаҳарнинг нони ҳам қаттиқ, ҳам машаққатли. Бироқ тотли. «Тош шаҳар»нинг ҳаёт қозонида қайнаш осон эмас. Сен ижодкорсан. У яхши гапнинг қулидир. Бошингни доим мағрур тут. «Ижодкорда қишлоқнинг қалби, шаҳарнинг ақли бўлиши керак» (Ўткир Ҳошимов). Сендан умидимиз катта, юзимизни ерга қаратадиган иш қилма», – дея пешонамдан ўпиб айтган гаплари ҳамон қулоғим остида жаранглайди...

Ислом АСИЛБЕКОВ,

ЎзЖОКУ талабаси